Ortalama idealist bir kişi olarak zaman zaman kendi kendime sorduğum ciddi bir sorudur bu esasında. Yaşamımızda birşeyleri değiştirmemiz için uzun bir süre mi harcamamız lazım, maddi ya da manevi ne yapmamız lazım ki yaşamımız değişsin.

Hepimizin hayatlarında iyi gitmeyen şeyler vardır. Bunlar küçük şeylerdir ama gün içerisinde büyük sorunlara yol açacak küçük şeylerdir. Mesela sabah erken kalkamama, hafıza yetersizliği, kendini beğenememe, aktiflik, başarısızlık, kendi kendini mutlu edememe gibi küçük ama sonuç itibariyle büyük sorunlara yol açabilecek meseleler. Esasında tüm bunları değiştirmek çok kolay, sadece kararlı bir 21 güne ihtiyacımız var…

Evet, 21 gün…

İnsanın fiziksel ve ruhsal yapısı buna uygun şekilde işlemekte. Bunu doğada da görebiliriz. Mesela ilk doğduklarında çok şirin gözüken o civcivler yumurtadan 21 gün içerisinde çıkarlar doğal şartlarda. İnsanoğlunun yapısı da aynen öyledir. Yaşamda bazı şeyleri değiştirmek 21 gününüzü alır.

Peki bu nasıl olur…Bir insan 21 gün boyunca bir konu üzerinde kararlılıkla bilinçli ya da bilinçsiz bir şeyi yaptığı sürece beynimiz ve bilinçaltımız o konuyu artık kalıplaştırmaya başlıyor. Her ne kadar rahatsız olsak da bilinçaltımız bağımsız bir kontrol mekanizması olduğu için kontrol edemiyoruz. Çoğu zaman sorunu çözmek adına adımlar atıyoruz ancak 21 gün kararlılığı olmadığı için yine çoğu zaman sonuç değiştirmiyor.

Bu yazıyı okudğunuzda evet benim de başıma gelmişti diyeceksiniz. İnsana ilk bakışta çok saçma geliyor ama doğanın kanununu keşfettikçe doğruluğunu görüyorsunuz.

Neticede bilinçaltı bizim yaşamımızı yönlendiren kontrol eden davranışlarımızı duygularımız korkularımızı kişiliğimizi ya da tepkilerimizi kontrol eden gizli bir birim gibidir. Örneğin toplulukta konuşamama korkusu. Bunun tek sebebi bilinçaltımızdır. Bilinçaltımız bize bir korku hissi yaratır hemen, endişeleniriz, rezil olmaktan korkarız. Dolayısıyla kimyasal tepkiler meydana gelir. Sesimiz titrer, konuşamayız, kıpkırmızı oluruz, nefes almakta bile zorluk çekebiliriz. Bunların tamamını bilinçaltımızdaki alışkanlıklarımız yapar.

Tüm bunların çözümü ise 21 gün gerçeğinde yatar.

Bunu mutlaka deneyin, 21 gün boyunca küçük bir konuda kendinizi zorlayın ve bir kural koyun. Örneğin sabah 8′de ayakta olacağım. 21 gün boyunca bunu aralıksız uygulayın, gerekirse notlar alın, her gün sabah 8′de kalktığınızda özel bir göreviniz olsun ki diğer günler bu kural aklınızdan çıkmasın. 21 gün sonrasında göreceksiniz ki, her sabah 8′de kalkmaya alışmışsınız ve bundan hiç rahatsızlık duymuyorsunuz. Uykusuzluk da hissetmiyorsunuz. Çünkü bilinçaltınızdaki o kural yıkılmış yeni bir kural gelmiş. Yeni kural ben sabahları 8′de ayakta olurum…

Deneyin, sonucu görün…Yaşamın gidişatını değiştirmek sadece kendi elimizde. Hiç boşuna başkaları ve şartları suçlamayalım…

Öncelikli olarak bu sunumda resmi veriler ve rakamlardan özellikle uzak durmak istedim. Çünkü ülkemde genç nesil adına gördüğüm sorunları kendi bilgi dağarcığımla açıklamak istedim. Bu yüzden sunumumda resmi rakamlar ve araştırmalara yer vermeyeceğim.

Ülkemizde genç nüfus önemli sorunlarla karşı karşıyadır. Ülkemiz gençleri bugün medya ve televizyon başta olmak üzere eğitimsizlik, referans alınacak kişiliklerin yanlış seçilmesi, toplumsal etkenler, ailevi etkenler ve arkadaş ortamı gibi birçok önemli faktörün etkisi altında kalmaktadır. Bir önceki nesilden alınması gereken tecrübeler, bilgiler bugün genç nesle aktarılamamaktadır. Gençlerimiz kişisel başarıların yollarını farklı mecralarda aramakta ve bunun sonucunda da defalarca başarısızlıklara uğramaktadır. Bu kişisel başarısızlıkta genç nesilde oldukça önemli oranda motivasyon ve özgüven kaybı yaratmaktadır.

Bugün önemli derecede çoğunluğa sahip birçok gencimizde özgüven eksikliği bulunmakta, bununla beraber kendi işlerini çözemez hale gelmekte ve ezbercilik sistemine mahkum olma yolunda yaşamını sürdürmektedir. Medya, aile, arkadaşlar, sevdiği kişilikler, toplum, okul gibi etkenler kişiye neyi ezberletiyorsa kişi o yönde ilerlemeye mahkum duruma düşmüş ve kendi kendine çözüm üretemez hale gelmiştir.

Gençlerimiz en verimli yaşlarında meraklarını farklı yönlere çevirerek eğitim ve kişisel gelişimleri bakımından bihaber yaşamaktadırlar. Genç neslin bugünkü yaşam tarzını araştıracak olursak ortaya ileride ciddi anlamda sorun çıkaracak verilerin biriktiğini görmüş olacağız.

Bir genci ergenlik ve gelişim çağından itibaren araştırmaya baktığımızda, kişinin yaşamını kendini geliştirmek adına olmadığını, gelişimi istese bile yanlış yöntemleri seçtiğini açıkça görmekteyiz. Öğrenci bu dönemlerde son derece çevresine ve çevresinin kendi ile ilgili fikirlerine bağımlı olmakta ve kendi kişiliğini çevresine göre şekillendirmektedir. Bulunduğu ortam ve çevre kişiyi o an ki başarılar zincirinden alması gerekiyorsa, öğrenci hedefi olan başarıyı bir anda unutup çevresine odaklanmaya başlıyor. Bu aşamada arkadaş ve yakın çevrenin oldukça önemi ortaya çıkıyor. Gençlerimiz bu çağlarda özellikle Ar-Ge faaliyetlerinden yoksun bir şekilde yetişiyor ve bu eksiklik zamanla bağımlılık haline geliyor ve ortaya ezbercilikle beraber hazır bilgi faktörü çıkıyor. Devletimizin gençlere teşfik konusunda inanılmaz yatırımları söz konusu olmuştur. Bugün hala devletimiz genç girişimcilerine yeter ki üretin mantığı ile yaklaşmasına rağmen bu teşvikleri ciddi anlamda değerlendirecek genç girişimciler çok az sayıda bulunmaktadır. Devletimizin bu konudaki araştırma ve çalışmalarını ciddi oranda toplum nezlinde sabitlemeye ihtiyacımız olduğunu düşünüyorum. İhtiyaca göre okullarda eğitim müfredatlarında özellikle Ar-Ge tarzı derslerin geliştirilmesine ve bu derslerin en önemli ve en zorunlu dersler haline gelmesinde toplumsal anlamda bir çalışma yapılması gerektiği düşüncesindeyim. Çünkü bir öğrenci temelde hazır bilgiye alıştığında, gelecekte edindiği meslek ile ilgili sahada bir sorun ile karşılaştığında bu hazır bilgiyi elde edebilecek makamı bulamıyor. Dolayısı ile kişide mesleğine karşı güvensizlik ve cesaret eksikliği meydana geliyor.

Bence bugün özellikle lise çağındaki öğrencilere 1. Öncelikli olarak verilmesi gereken en büyük ders araştırma ve geliştirme dersidir. Bir kişiye bilgi aktarımı yapmadan önce, bilgiyi nasıl alması gerektiği, eksik kaldığı yerlerde hangi kaynaklardan ne şekilde araştırması gerektiği öğretilirse, öğrenci bazı temel derslerinde ve eğitim hayatında başarısız olsa bile, gelecekte herhangi bir şekilde edindiği meslek ile ilgili sorunlarının araştırılması ve geliştirilmesi problemini rahatlıkla çözecektir.

Diğer bir faktör ise öğrencinin gelişim sürecinde yanlış tercihler yapmasıdır. Bu tercihler gerek öğrencinin bir hayat amacının olmaması, gerek ailenin gelişime ve geleceğe dair bir fikir üretememesi gibi konulardan dolayı kişi üniversite çağında hangi bölümü okumak istediğini kestirememektedir. Sonuç itibariyle isteksiz seçilen bir bölümü okumak zorunda kalmaktadır. Orta ölçekli bir iş veren olarak reklam sektöründe yaşadığım bir sıkıntıdan bahsetmek isterim. Bugün Grafik Tasarım mesleği resmi olarak okutulmaktadır. Geçmişte çok ta fazla bir önemi olmayan bu görsel tasarım mesleği günümüzde geçerli ve geleceği olan bir meslek haline gelmiştir. Bugün birçok üniversiteyi grafik bölümünde bitirmiş öğrenci iş hayatına atıldığında başarısızlıklarla karşılaşmaktadır. Bu durumun en büyük sebebi ise kişinin temelde bir hayat amacının olmayışı ve bu bağlamda eğitimini nasıl alacağını bilmemesinden kaynaklanmaktadır. Okul, öğrenciye sadece temelde pratik bilgiler verir, okul öğrenciye grafik tasarım programların nasıl kullanılacağını, teknik terimlerin ne işe yaradığını zaman zaman da deneyerek öğretir. Ancak okul asla bir müşteriyle birebir ilişkiye geçerek, işlerin kurumsal anlamda hazırlanmasını, müşteriye beğendirme aşamasını, hatalı işin nasıl telafi edileceği ya da sektöre göre nasıl bir görsel şölen hazırlanacağı konularını okul asla öğretemez ki zaten okulun bunu öğretmesi mantıksız olurdu. Tüm bu olumsuz etkenler sonucunda da ülkemizdeki genç işsizlik nüfusunun artışı sorunu ortaya çıkmaktadır. Kişinin bir üniversiteden aldığı diplomadan çok, aldığı diplomanın hakkının vermesi önemlidir. Üniversite mezunu bir grafik tasarımcı bugün iş hayatında bir katalog tasarlayamıyorsa o diplomanın ve kişiye getirdiği üniversite mezunu ünvanının hiçbir önemi yoktur.

Bu bağlamda gençlerimizi her şeyi devletten beklemekten vazgeçmeye çağırıyorum. Bugün televizyonlarda gazetelerde görüyoruz, üniversite mezunuyum ama işsizim diye. Ancak hiçbir kişi de yapabildiklerine, kişisel yeteneklerine ve piyasa koşullarına bakmıyor maalesef. Bir diğer örnek ise yazılım sektöründedir. Bugün hala binlerce öğrenci, tez verme dönemleri geldiğinde tüm günlerini yazılımcı firmalara gidip parası karşılığı proje geliştirme hizmeti almaktadırlar. Sonrasında firma tarafından yapılan projeyi okulda hocalarına gösterip diploma sahibi olmaktadırlar ve sonrasında da gerçek zamanlı piyasaya çıktıklarında işsizlikten yakınmaktadırlar.

Peki hayat amacı nedir. Hayat amacı insanın bu dünyada bireysel anlamda yaşama tutunma amacıdır. Hayatın amacı sadece yeri ve zamanı geldiğinde yaşamını yitirmek değildir. Yaşam amacı ileride bir aile kurmaktır, bu aileyi mesleği doğrultusunda geçindirmek olmalıdır, yaşam amacı bundan 10 sene sonra bir şirketi yönetmek olmalıdır. Bugün burada toplanan tüm genç arkadaşlarımızın bir amacı var. Bizler bugün burada bu ülkeye hizmet etmeyi amaçlıyoruz, bir gün belki il gençlik kolları başkanı olmak istiyoruz, yarınlarımızda ise bu ülkeyi yöneten bir başbakan olmak istiyoruz belki de. Yaşam amacı tam olarak budur. Her bireyin kişisel hedefleri olmalıdır ve bu hedeflerde başarı imkanını yakalamak için kişisel gelişim şarttır. Yöntemler, kararlar, zevkler, seçimler iyi değerlendirilmelidir.

Yaşam amacı olmayan bir gencin hayatını gözlemleyecek olursak, kişi en az yılda bir defa iş ve sektör değiştirmektedir. Hal bu ki bir kişinin seçtiği sektörün zorluklarına ve gelişim sürecine alışma süresi 1 yıldan daha fazladır. Bu bağlamda gençlerimiz iş alanlarında çabucak sıkılmakta, iş yerlerindeki koşullardan etkilenmekte, hatta bazı noktalarda kişisel gelişimlerini gölgeye düşürüp basit konular yüzünden gurur faktörünü ön plana çıkarmaktadır. Bu da kişinin iş hayatında ki gelişim sürecini son derece etkilemekte ve kişinin yine kendine olan öz güvenini köreltmektedir.

Bugün bir genç rahatlıkla mevki anlamda kendisinden daha yüksek bir kişiyle ikili görüşme içerisine girebilmelidir. Ancak genç neslimizdeki yetersizlik duygusu kişiyi bu anlamda etkilemektedir. Hayatın her döneminde ve noktasında iletişim çok önemli bir yer edinmektedir. İletişim konusuna en açık ve net örnek partimizdedir. Yakın tarihe bakacak olursak 2001 yılında kurulmuş yeni bir siyasi parti ve 1 yıl gibi kısa bir sürede inanılmaz bir örgütlenme sayesinde iktidar başarısını elde eden Ak Parti. Burada örgütlenmeyi en sağlam anlamda şekillendiren en büyük faktörün iletişim olduğuna inanıyorum. Bu bağlamda hayat amacı, yaşam amacı olan kişilerin bu ülkede bugün hangi noktada olduklarını açık ve net şekilde görüyoruz. Aradaki tek fark yöntem ve arzulardadır. Başka bir örnek vermek gerekirse kişisel azmini son derece beğendiğim bir diğer kişi Ahmet Nazif ZORLU. Bugün bir holding sahibi. Fikir ve görüşleri ne olursa olsun ticari hayatına 15 yaşında başlamış, okul hayatı sona ermiş, arkadaşları üniversite’de mezuniyetlerini kutlarken Ahmet Nazif Zorlu 25 yaşında fabrikasını açmış. Bu örnekler doğrultusunda söylemek istediğim şey şudur. Bir insan inandıkları uğruna her şeyi başarabilir. İnanç bu dünyadaki en büyük kaynak ve enerjidir. Kişi başarıyı hedefliyorsa önce inanmalıdır. Tabiki inanmanın da riskleri vardır. Buna kısa ve yüzeysel bir örnek olarak Cumhuriyet Halk Partisi’ni verebiliriz. İnsan bazen de inandığı şeyler uğruna rezil olabiliyor…

Peki sorun farkındalık noktasında nasıl çözülüyor. Birinci faktör ve bence en önemli faktör hayal gücüdür. İnsan ancak ve ancak düşünebildiği kadardır. İnsan kendi sınırını kendisi koyar aslında. Geçenlerde televizyonda Türkiye’nin en başarılı spikeri seçilen Ece Üner’in bir sözü aslında söylemek istediklerimi çok açıkça ifade edebiliyor. “Öğrenmek yaşamaktır, bilmek ölmektir…” Bu söz insan yaşamının nasıl olması gerektiğini açıkça ortaya koyuyor. Nasıl ki teknoloji ve dünya şartları sürekli gelişiyor ve değişiyorsa, insan yaşamındaki bilgiler de bu orantıda değişiyor ve gelişiyor. Öte yandan zaten dünya gelişimini tamamlamış olsa idi yaşamın da bir amacı kalmazdı diye düşünüyorum. Nasıl ki bu dünyada iyi faktörünü anlamamız için kötü faktörünün olması gerekiyorsa, yaşamımızı sürdürmemiz için de gelişim şart oluyor. Bu noktada kişiler kendisini her geçen gün geliştirmeli ve bilgi dağarcığını genişletmelidir. Nasıl ki biz bugün burada her toplantıda olduğu gibi yeni bilgiler ediniyorsak yaşamımızda tüm alanlarda da her gün yeni bilgileri deneyimleyip kişiliğimize aktarmamız gerekiyor.

Bu konuyu Yunus Emre’nin bir sözüyle kapatmak istiyorum. Yunus Emre der ki, “İki gününde aynıysa zarardasın demektir.” İnsanoğlu yaşamında değişime ayak uydurmak zorundadır. Değişimle gelişen bir nesile katkıda bulunmak amacıyla…

Nasıl olur da insan birşeye emin olabilir. Yada emin olduğu şeye hangi açıdan baktığı zaman emin olabilir. Düşünüyorum da, biz kendi ülkemizde canına yandığımın bu Türkiyesinde kendi içimizde acınırken, kendimizi ezik hissederken, kendi devletimizi küçük görürken ve buna o kadar inanmışken, dışarıdan uzaklardan bir milletin bizi hayranlıkla izlemesi, bizden korkması, örnek alması akılları karıştırıcı. Aynı şekilde uzaklarda bir yerlerde müslümanlığın bir terör dini olarak anlaşılması ve o kişiler tarafından emin olunması bizim dünyamızda bir yaşam biçimi haline gelebiliyor. Sonuçta biz insanlar tek bir kaynaktan geldik ve her insandaki donanım aynı. Ancak birinin emin olduğu gerçek gördüğü şeyi, bir başkası hayretler içerisinde izlemekten başka birşey yapamıyor. Bunun tamamen bakış açısı ve imkanlardan yada imkansızlıklardan kaynaklandığını düşünüyorum. Nasıl oluyor da yüksek bir makamdan mevkiiden, önemli bir başka adamın bir bilim adamının ağzından çıkan kelimeler, milyonlarca insanın düşüncelerinin değişmesine sebep oluyor. O halde her insanın kendi içerisinde bir dünyası daha var. Bir güneş sistemi, yıldızlar, denizler okyanuslar. Herkez kendi içinde bir savaş bir katliam bir deprem bir karnaval yaşıyor. O zaman insan hem iyi hem kötü hem güzel hemde çirkin. 

Hayatımda bunu kural edindim. Hiçbir zaman asla demeyeceksin. Asla dediğin şeyler birbir karşına çıktığında içindeki dünyada yeni bir savaşın eşiğine gelmişsin demektir. Hayat değişkendir, bir sabir değer değildir. Herşey her gün, her dakika, her saniye hatta her salise değişir. Hep dönüm noktaları, değişim başlangıç ve bitiş noktaları vardır. Dün devrim adına hayatını ortaya koyan bir akılsız, bugün tamamen o sevdadan geçerek gerçekleri idrak etmeye başlar. Ve asla insanları geçmişteki düşünceleriyle ilgili yargılamamak gerekir. Çünkü değişmiştir belki. 

Atalar bu konuda baya mastır yapmış olmalı ki bizim nesle çok saçma gelen birçok söz, aslında o kadar çok doğru ki öyle sanıyorum bu nesil amerikayı ve belki dünyayı baştan keşfetmek gibi bir derdin peşinde. 

Sanırım mevzu biraz karıştı, demekki uygu bastırmış vakit gelmiş ben en iyisi birsonraki yazıya kadar susayım…

İyi sabahlar…

Malum bir konuda tekrar sizlerleyim. Bu yazımızda aslında bizlerin yani insan ırkının ne kadar mucizevi bir varlık olduğunu ancak bizlerin neden bu kadar kör, vurdumduymaz olduğunu anlamaya ve anlatmaya çalışacağım.

Geçtiğimiz günlerde bir haber yayınlandı, bilim insanları artık çözmüşler ki, insanoğlu tüm donanımının yapısı gereği inançlara endekslidir diye. Bunun adını varın siz koyun. İster motivasyon, ister düşünce gübü, ister din isterse birbaşka kavram. İnsan zamanla fark ediyor ki, gerçekten de inanmadan hiçbirşey olmuyor, inanmadan yaşamak bile olmuyor. En basidinden yaşamın amacına inanmadan yaşamını daha nasıl sürdürebileceğimizi bile bilmiyoruz, çünkü sürmez. Tüm yaşamımız boyunca iyi bir insan olmayı, etrafımıza iyilikler saçmayı, evlenip 2 kız bir oğlan çocuk yapmayı, torunlarımızı görmeyi, 1.8 Turbo siyah bir Passat alıp yaz ayları ailenle birlikte tatillere çıkmayı, zamanın gelince de birgün mutlaka öylmeyi düşünürüz, bunu düşüncelerimizde yaşarız ve inanırız.

Ancak bazen insanoğlu yaşamı boyunca en büyük hatayı yapar. Bir sorunla kaşılaştığında çözümü hep başka yerlerde arar. Bu insanlığın %80′inde yer edinmiş durumda. Hal bu ki, çözüm tamamen inançtadır. Benim bildiğim kadarıyla insan vücudu 2 katmandan oluşur. Fiziksel katman ve ruhsal katman. Fiziksek katman o kadar gelişmiş bir şeydir ki adına süper bilgisayar diyemezsin. Her sistem için ayrı bir fonksiyon, ayrı bir denetçi ve tüm fonksiyonların tek bir merkezden yönetilmesi, ve bu yönetime eşlik eden ruhsal yapı. Yani mutluluğu, çözümü ya da başarıyı uzaklarda biryerlerde aramanın anlamı, manası yok.

Ben bu ataistleri hiç anlayamıyorum. Bir insan ben hiçbirşeye inanmıyorum arkadaş diyebilir mi. Hiçbirşeye inanmamak bile bir inançtır. Hiçbirşeye inanmadığın konusunda kendini şartlandırmış beynini ve ruhunu ona inandırmışsındır ki, bu da insanoğlunun temelindeki o eşsiz sırrı çözer.

İnanın arkadaşlar, yapmak, yaşamak istediğiniz herşeye inanın. Çok fazla hayal kurun, düşler dünyasında dolaşın, gözlerinizi kapattığınızda gözünüzün önüne sahneler resimler gelsin. Passat ile çıktığınız yolda gördüğünüz manzara gelsin, kimi için Passat’ın otobanda yaptığı son hızı kadrandan bakıp onu izlesin, unutmayın ki detaylar bir bütünün parçasıdır. Detayları görmezlikten gelen her birey, bütüne asla ulaşamaz ve malesef hayatta hep acı çekmeye mutsuz olmaya kendiniz tarafından mahkum edilmişsinizdir.

Aynı zamanda kendinizi ve ırkınızı tanımaya çalışın. Bu başarıda en önemli etkendir. Bazılarının olumsuzluk, felaket, fenalık oalrak nitelendirdiği şeyleri, zaten tüm insan ırkında var olan şeyler olduğunu görün, gözlerinizdeki o şeffaf perdeyi kaldırın ve yaşama baktığınız perdenin ne kadar kirli olduğunu kendiniz görün.

Şükürler olsun yaradana bize böyle bir donanım vermiş. Düşünce güçleriyle hastalıklarını tedavi edebilen, düşüncesiyle karşıdakini ikna edebilen, inanarak düşleyerek başarabilen, her problemki kendi içerisinde 2 katmanda çözebilen bir donanım vermiş….

Şükürler olsun….

Bir sonraki yazıda görüşmek üzere, şimdi çalışmam gerek

vertical-align:middle;

şeklinde yapılırken ben bunu

vertical-align:super;

şeklinde yaptım, istediğim sonucu aldım.

Problemim div içerisinde yazının resmin yanında dikey ortalanmasıydı…

Bu yazımda insanların ifade edebildikleri/edilemeyenleri şeyleri yaşayamama duygusunu konuşacağız. Neden böyle abzürt bir konu konuşuyoruz diyorsanız, bu durumun başkalarında nasıl bir duygu oluşturduğunu bilmek istiyorum.

İnsan hep birşeyler ister, asla bu bana yeterli demez, sürekli açtır sürekli yoksuldur. En iyisi kavramı terstir aslında insana. En iyi otomobil, 1 yıl sonra iyi kötü otomobil değerine düştüğünde insan yine en iyisi peşinde koşmaya başlar, bu da zamanın insana uyguladığı bir düzen olsa gerek. Hayatımın her noktasında hatta hemen her günümde boş kaldığım anda düşünmeye başlarım. Hayaller kurar, kendimce düşlere dalarım, sahneler oluşturur ifade edebildiğim yada edemediğim şeyleri düşlerimde yaşamayı denerim. İnanın bu kadar zevkli birşey yok, herşey düşlerinizde olduğu gibi olması gereken seyrinde ilerliyor. Peki ya bunu gerçek yaşama dökmek…!

Yıllar öncesinde hep bir bilgisayar firmasında teknik serviste önümde bilgisayarlar ona format at, buna program kur, şunun problemini çöz gibi birşey hayal etmişimdir ve sürekli düşlerimde bunu yaşamışımdır. Zaman bana bunu yaşamımın ilerki seviyesinde gösterdi ve ben bir bilgisayar firmasında düşlerimden de fazlasını yaşama imkanı buldum. Ama ortada bir sorun var Bu durum aynı lüks ve pahalı bir restorant’ta olabildiğince fazla birşeyler yemek, aslında artık doydum noktasında hala bünyeye birşeyler katabilme zorunluluğu altında yaşamak gibi birşey. Artık doymuşsun o yemeğe ve ortama, ama hala aynı şeyleri yemeye çalışıyorsun ve artık rahatsız olmaya başlıyorsun. Hal bu ki düşlerinde hep böyle bir yemek ve böyle bir restorant vardı. Doyunca insan daha fazlasını istiyor. Bende yaşamımın geçmiş evrelerinde bunu gördüm. Bilgisayarcı idolü üstüne kurulmuş bir başlangıç noktası ve şuan sürekli ilgi alanlarımın genişlediği bir gelişme noktasındayım. Ama asıl konu meslek değil. Hisler…

Hayatta inandığım ve aslında hiçbir zaman daha fazlası nerede, ben doydum artık diyemeyeceğim bir kavram var. AŞK!

İnandığın birşey için bile birçok zaman daha fazlasını istersin. Dinine çok bağımlısındır, önce namazla başlarsın, sonra oruç tutarsın, bir süre sonra arapça öğrenmek isteyim daha iyi anlamaya çalışmak istersin, bu süreçte üzerine düşecek değişiklikler doğrultusunda daha başka şeyler istersin. Ama, gerçekten aşık olduğun birine, aşkım bugüne kadar hep aynı sevdin beni, daha fazlasını istiyorum ben artık doydum diyemezsin, YADA DEMEMELİSİN…:D

Aşk sevgi, saygı ve güven çerçevesinde hissettiğimiz birşeydir. Bir aşkta sevgi ve saygı varsa ancak güven yoksa o aşk boş aşktır. Yada herhangi bir temel kavram eksikse o aşkın geleceği belkide yoktur. Tabi bu çok geniş ve ap ayrı bir konu. Şimdi durduk yere birbirine güvenen seven ve saygı duyan ama aynı zamanda daha farklı şeyler yaşayanların da hislerini çöpe atmayalım

Aşık olduğun birine onu sevdiğini nasıl ifade edersin. Ben bunu tüm yaşamım boyunca bir türlü usülü adabıyla beceremedim Hoş çok ta fazla kişiye aşık olduğum söylenemez, ama ortada bir sorun olduğunun farkındayım. Çok seviyorum, uğrunda ölüyorum, ama ne yapacağımı bilmiyorum. İşte bu noktada ifade edebildiklerim ve edemediklerimi yaşayamamak benim farklı hissetmeme neden oluyor. İfade edebiliyorsun, ama birşeyler yapamıyorsun ya da ifade edemiyorsun zaten ifade edebilemediğin için birşeyleri yine yaşayamıyorsun. ( tek seferde çok acayip bir cümle kurdum kendi kendimi tebrik ediyorum şahsen )

Evet neyse lafı fazla uzatıp insanın uzun makalelere olan antipatisini daha da geliştirmenin bir anlamı yok. Kısacası derdim bu, çok seviyorum sevmeyi, sevilmeyi…Çok düşünüyorum yaşamımdaki en büyük devrimi gerçekleştirmeyi. Son olarak ifade edilebilenler ile edilemeyenler arasında da büyük bir fark vardır, zıt anlamda değildir aslında, sevdiğini ifade edersin, ama sevgi anlamında hissettiğin duyguyu ifade edebilmek çok zordur…

Hayatlarında ifade edilenleri ya da edilemeyenleri yaşamak isteyen arkadaşlarıma başarılar diliyorum…

Aşağıdan diğer fotoğrafları inceleyerek sistemi daha ayrıntılı görebilirsiniz

Web sitemiz yayına girmiştir….

www.baskanadayim.net

www.yasarkurt.com.tr

Beni izlemeye devam edin…:D

Kişisel saydanızda, Özgeçmiş, Fotoğraf Galerisi, Projeler, Haberleriniz, Sizi Destekleyenler, Soru Soranlar, Anketler, Videolarınız, SMS Bilgilendirme servisi gibi özel hizmetler ile donatılarak, seçmen kitleye en iyi hizmeti verebileceğiniz ve kendinizi en iyi şekilde ifade edebileceğiniz bir alandır…